«Απωλέσθη» γιαγιά στο αεροδρόμιο του Αμστερνταμ

Την ξέχασαν στην καμπίνα




Μόνη στην καμπίνα αεροσκάφους έμεινε σχεδόν για μία ώρα μετά την προσγείωση μια 87χρονη γιαγιά που ταξίδεψε από τη Νάντη της Γαλλίας στο Αμστερνταμ. Το πλήρωμα πτήσης της KLM ξέχασε να αποβιβάσει τη γιαγιά, καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι.


Η 87χρονη Σιλβέτ Λαντρέιν έμεινε σχεδόν για μια ώρα στην καμπίνα του αεροπλάνου μετά την προσγείωση στο Αμστερνταμ, δήλωσε στην εφημερίδα De Telegraaf η κόρη της που την έψαχνε στις αφίξεις.

Η KLM χαρακτήρισε λυπηρό το περιστατικό και επικοινώνησε με την οικογένεια για να απολογηθεί για το ατυχές συμβάν.

Η αεροπορική εταιρεία έχασε σύμφωνα με πληροφορίες και τις αποσκευές της γιαγιάς, η οποία δεν μιλά ολλανδικά.

Εκπρόσωπος της KLM δήλωσε ότι το αεροπλάνο παρέμεινε στο Σίπχολ μόνο για 40 λεπτά.

Η οικογένεια από την πλευρά της είπε ότι τελικά είδε τη γιαγιά δύο ώρες και 15 λεπτά μετά την προσγείωση του αεροσκάφους.

εφημ. ¨ΤΟ ΒΗΜΑ" Αθήνα - Πέμπτη 13 Αυγούστου 2009
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=41&nid=1042135

«Δεν υπάρχει τίποτα, δεν απομένει σχεδόν τίποτα στην Τροία»

Τροία
Του Αntonio Jimerez Βarca*

Oσοι έχουν ήδη επισκεφθεί το μέρος προειδοποιούν πάντα εκείνον που πηγαίνει για πρώτη φορά: «Δεν θα βρεις τίποτα». «Δεν υπάρχει τίποτα, δεν απομένει σχεδόν τίποτα στην Τροία».
Εκ πρώτης όψεως έχουν δίκιο.

Σε ένα μικρό βουνό στη μέση μιας επίπεδης έκτασης ανεμοδαρμένης από τον επίμονο βόρειο άνεμο που σηκώνει τα πάντα, εκεί βρίσκεται η Τροία: μετά βίας ένας σωρός από ερείπια που δύσκολα τα αντιλαμβάνεται κανείς αν δεν είναι αρχαιολόγος. Τριγύρω το λιτό τοπίο της Μεσογείου: πουρνάρια, ελιές γερτές, λυγισμένες από τα μελτέμια, ξερόχορτα, χώμα καμένο από τον δυνατό ήλιο. Τη θάλασσα τη μαντεύεις, είναι πιο μακριά, σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων. Στο σημείο αυτό ο τουρίστας πλέον συνοφρυώνεται: Η θάλασσα τόσο μακριά; Επομένως; Πώς έφθασαν οι Αχαιοί ως εδώ για να πολιορκήσουν και να κυριέψουν την πόλη; Δεν άραξαν τα μαύρα πλοία τους κοντά, όπως εξιστορεί ο Ομηρος; Δεν πηγαινοέρχονταν από τα πλοία στην πόλη μέσα σε μία ημέρα; Τι συμβαίνει; Είναι όλα ψέματα, ε; Μια στιγμή, μια στιγμή. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Οταν ιδρύθηκε, πριν από 5.000 χρόνια, η Τροία ήταν απλά και μόνο ένα ψαροχώρι. Και η θάλασσα ήταν δίπλα της, όπως είναι φυσικό. Κατελάμβανε όλη σχεδόν την επίπεδη έκταση της καλλιεργημένης γης που σήμερα εκτείνεται μπροστά από τα ερείπια βλέποντας προς τον Βορρά. Στη διάρκεια αυτών των 5.000 ετών, μέρα με τη μέρα, οι ποταμοί Σκάμανδρος και Σιμόεις απέθεταν σταδιακά στις εκβολές τους άμμο και χώματα. Επιπλέον η τουρκική κυβέρνηση, για να αυξήσει τα καλλιεργήσιμα εδάφη και να εξολοθρεύσει τα κουνούπια, αποστράγγισε την περιοχή πριν από δεκαετίες. Ετσι ο φυσικός κόλπος στον οποίο ήταν χτισμένη η Τροία κατέληξε να αποξηρανθεί και να εξαφανιστεί κάνοντας τη θάλασσα να «απομακρυνθεί» κατά μερικά χιλιόμετρα.

Ετσι ο Αχιλλέας, ο Οδυσσέας και οι άντρες τους μπόρεσαν να φθάσουν με τα κυρτά τους πλοία και να αγκυροβολήσουν δίπλα στην πόλη που ήθελαν να κατακτήσουν.

«Κοιτάξτε και θα καταλάβετε» λέει ο Ουράν Σάβας, ο οποίος σκύβει και πιάνει μια χούφτα άμμο από τη βάση του τείχους. Υπάρχουν πετραδάκια, καφετί χώμα και υπολείμματα από κάτασπρα κοχύλια. «Βλέπετε; Οταν χτίστηκαν αυτά τα τείχη, η θάλασσα βρισκόταν στο ένα βήμα». Χαμογελάει και πίνει μια γουλιά από το μπουκαλάκι με το μεταλλικό νερό.

Ο Σάβας δεν είναι ένας οποιοσδήποτε ξεναγός. Είναι Τρώας. Ο τελευταίος Τρώας. Στη δεκαετία του ΄50, όταν κανένας σχεδόν τουρίστας δεν πλησίαζε το μέρος και έφθαναν μόνο εξειδικευμένοι αρχαιολόγοι, κυρίως Γερμανοί, ο πατέρας του, ο σχεδιαστής Ταχίρ Σάβας, εγκαταστάθηκε στην περιοχή, άνοιξε το πρώτο εστιατόριο και έγινε ο πρώτος ξεναγός της Τροίας.

Το 1966 γεννήθηκε ο Σάβας. Εζησε όλη του τη ζωή στην Τροία, έχει πτυχίο Ιστορίας, δεν ξέρει καν πόσες φορές έχει διαβάσει την Ιλιάδα και θυμάται ακόμη την εποχή που ήταν παιδί και έκανε ποδήλατο στα ερείπια, κάνοντας γύρους στην περίμετρο του τείχους: την ίδια διαδρομή που έκανε ο Αχιλλέας με άρμα σέρνοντας το πτώμα του Εκτορα δεμένο με ένα σκοινί. Κληρονόμησε την επιχείρηση του πατέρα του και δεν υπάρχει κανείς σε αυτόν τον κόσμο πιο υπερήφανος για την καταγωγή του. Ο ίδιος το συνοψίζει ως εξής, ενώ δείχνει τα θεμέλια ενός από τα τρωικά σπίτια, χτισμένου πριν από 3.000 χρόνια:

«Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν 10 διαφορετικές Τροίες, 10 πόλεις κατεστραμμένες και ξαναχτισμένες στη διάρκεια των αιώνων. Οπότε εγώ είμαι ο κάτοικος της Τροίας νούμερο 11».

Αυτά λέει ο Σάβας ενώ οδηγεί τον επισκέπτη ανάμεσα στον λαβύρινθο από τα ερείπια των πόλεων, που έχουν η καθεμιά χτιστεί πάνω στα ερείπια της προηγούμενης.

«Αυτή η πόλη είναι σαν το κρεμμύδι» λέει.

- Τώρα θα πρέπει να έρχονται πια πολλοί τουρίστες, έτσι δεν είναι;

«Το λέτε λόγω της ταινίας;».

- Ναι.

«Περίπου οι διπλάσιοι» απαντάει ο Σάβας κοιτάζοντας το πλήθος των Γερμανών που αυτή τη στιγμή μπαίνουν στο ομοίωμα του ξύλινου αλόγου που κατασκευάστηκε το 1975 για να λειτουργήσει σαν κράχτης. «Ερχονται οι διπλάσιοι, όπως σας είπαακόμη και Γιαπωνέζοι. Οι Αμερικανοί έρχονται λόγω της ταινίας με τον Μπραντ Πιτ, οι Τούρκοι για τον ίδιο λόγο, οι Αγγλοι γιατί ταξιδεύουν με κρουαζιερόπλοια που πιάνουν εδώ, οι Γερμανοί εξαιτίας του αρχαιολόγου που ανακάλυψε την πόλη, του Ερρίκου Σλήμαν».

- Και οι Γιαπωνέζοι;

«Για να πω την αλήθεια, δεν ξέρω, αλλά έρχονται πολλοί. Προσέξτε αυτό»- και δείχνει μια σχισμή που διατρέχει σχηματίζοντας ζιγκ-ζαγκ έναν πέτρινο τοίχο στο ύψος του ανθρώπου.

Ο Σάβας εξηγεί ότι το τείχος ράγισε πριν από 3.500 χρόνια, όταν ένας σεισμός χτύπησε αυτή τη μεριά του πλανήτη και αφάνισε την Τροία νούμερο έξι. Ο επισκέπτης διατρέχει με το χέρι τη γραμμή της ρωγμής: έχει την αίσθηση πως φιλτράρεται μέσα από αυτήν ο χρόνος. Επειτα ο ξεναγός πίνει μια γουλιά νερό από το μπουκαλάκι, βάζει τα γυαλιά ηλίου και σοβαρεύει, γιατί αυτά που θα πει τώρα είναι ακόμη πιο σημαντικά:

«Αυτή είναι η κεντρική πύλη της Τροίας, από εδώ μπήκε ο Εκτορας ζητώντας, όπως λέει η Ιλιάδα, από τη μητέρα του να προσευχηθεί για τον ίδιο και για τους άντρες του για να κερδίσουν την επικείμενη μάχη. Από εδώ μπήκε για να χαιρετήσει τη σύζυγό του, την Ανδρομάχη, και τον μικρό του γιο, ο οποίος δεν τον αναγνώρισε λόγω της περικεφαλαίας του, και τρόμαξε και έβαλε τα κλάματα μόλις τον είδε».

Ο Σάβας το διηγείται αυτό ενθουσιώδης, χειρονομώντας, πιστεύοντάς το: είναι καλός αφηγητής και τα καταφέρνει, μέσα από τον σχεδόν ακατανόητο σωρό ερειπίων που έχει μπροστά του, να κάνει να προβάλει η φιγούρα του Εκτορα και να ακουστεί το κλάμα ενός φοβισμένου μωρού ανάμεσα στις ιαχές μιας επικείμενης μάχης.

Δίνει την εντύπωση ότι ο Εκτορας ήταν πράγματι υπαρκτό πρόσωπο.

Και παρ΄ όλα αυτά, δεν είναι σίγουρο ούτε καν ότι ο ίδιος ο Ομηρος ήταν υπαρκτό πρόσωπο (ή ότι ονομαζόταν έτσι). Εκείνο που έχει αποδειχθεί είναι ότι δεν ήταν συγγραφέας ή τουλάχιστον ό,τι αντιλαμβανόμαστε υπ΄ αυτή την έννοια σήμερα. Ηταν ραψωδός.

Ηταν, δηλαδή, κάποιος που συγκέντρωσε, επεξεργάστηκε εκ νέου και συνένωσε διαφορετικά επεισόδια του Τρωικού Πολέμου προερχόμενα από την προφορική παράδοση για να μπορεί να τα τραγουδά και να τα απαγγέλλει κι αυτός μετά με τη σειρά του μεγαλόφωνα. Δεν ήταν συγγραφέας ή δεν ήταν μόνον αυτό: ήταν αοιδός, περιπλανώμενος βάρδος που κέρδιζε τα προς το ζην εξιστορώντας ιστορίες ηρώων υπό μορφή ποιημάτων από πόλη σε πόλη. Η Ιλιάδα είναι φτιαγμένη για να απαγγέλλεται σε μια ολόκληρη νύχτα. Δεν εξιστορεί ολόκληρο τον Τρωικό Πόλεμο, δηλαδή ως την κατάκτηση αυτής της πόλης από τους Ελληνες, αλλά τα γεγονότα του ένατου έτους της πολιορκίας: ο καλύτερος έλληνας πολεμιστής, ο Αχιλλέας, ο οποίος στην αρχή είχε αρνηθεί να πολεμήσει, όταν μαθαίνει ότι ο Εκτορας, ο μεγαλύτερος ήρωας της Τροίας, σκότωσε τον Πάτροκλο, τον καλύτερό του φίλο, επιστρέφει στη μάχη συντετριμμένος από τον πόνο και διψώντας για εκδίκηση. Ο έλληνας ήρωας έρχεται αντιμέτωπος με τον Εκτορα στη βάση των τειχών, τον σκοτώνει, του περνάει ένα σκοινί πίσω από τους τένοντες των ποδιών, το οποίο στη συνέχεια δένει στο άρμα του και ταπεινώνει έτσι το πτώμα σέρνοντάς το μπροστά στα μάτια όλης της κατάπληκτης και τρομοκρατημένης πόλης.

Τα ποιήματα πήραν την τελική γραπτή μορφή τους τουλάχιστον 150 χρόνια μετά την εποχή που έζησε ο Ομηρος. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο ίδιος (ή όποιος κι αν ήταν) έζησε τον 8ο αι. π.Χ., σχεδόν 500 χρόνια μετά τα γεγονότα που εξιστορούνται στην Ιλιάδα. Υπερβολικά πολύ μεγάλο διάστημα. Η επιστήμη που μελετά τη μνήμη των λαών χωρίς γραφή υπογραμμίζει ότι ανάλογα γεγονότα μπορούν να διατηρηθούν χωρίς ουσιαστικές παραμορφώσεις για τρεις γενεές, δηλαδή για 90 χρόνια.

Ο καχύποπτος τουρίστας συνοφρυώνεται εκ νέου και ρωτάει: «Επομένως, πώς ξέρουμε ότι ο Εκτορας και ο Αχιλλέας και η Ελένη ήταν υπαρκτά πρόσωπα; Πώς ξέρουμε ότι είναι αλήθεια; Βλέπετε ότι έχω δίκιο και πως αποδεικνύεται ότι ήταν όλα ψέματα;». Μια στιγμή, μια στιγμή.

Πράγματι, για πάρα πολλά χρόνια πίστευαν ότι τίποτε από όσα είχε εξιστορήσει ο Ομηρος δεν είχε υπάρξει. Ούτε καν η ίδια η πόλη, η Τροία, που δεν εμφανιζόταν σε κανένα μέρος και που πίστευαν πως αποτελούσε μέρος του μύθου. Αλλά το 1871 ένας γερμανός εκατομμυριούχος και ερασιτέχνης αρχαιολόγος, ο Ερρίκος Σλήμαν, ακολουθώντας τις θεωρίες του βορειοαμερικανού προξένου και λογίου Φρανκ Κάλβερτ και εξοπλισμένος μόνο με ένα αντίτυπο της Ιλιάδας και ένα βιβλιάριο επιταγών, εγκαταστάθηκε σε έναν λόφο δίπλα στη θάλασσα, στην είσοδο του στενού των Δαρδανελίων. Κατέφυγε στα γεωγραφικά στοιχεία που ανέφερε ο Ομηρος (τους ποταμούς Σκάμανδρο και Σίλιο), στις περιγραφές του για τα πεδία της μάχης και τα κατορθώματα των ηρώων και άρχισε τις ανασκαφές. Και ανακάλυψε τα ερείπια της Τροίας ή μάλλον των 10 διαδοχικών πόλεων και στον τόπο όπου ήταν η Τροία.

Ολα πια αναπαύονταν θαμμένα κάτω από τη γη από τότε που, κάποια στιγμή τον Μεσαίωνα, η πόλη εγκαταλείφθηκε οριστικά. Ο Σλήμαν όχι μόνο διαβεβαίωνε ότι είχε ανακαλύψει την Τροία αλλά πίστεψε ότι είχε βρει και τον θησαυρό του Πριάμου, του τρωάδα βασιλιά που περιγράφει ο Ομηρος, όταν βρήκε κοσμήματα και χρυσά κτερίσματα αντάξια ενός βασιλιά. Ο εκατομμυριούχος ερασιτέχνης αρχαιολόγος πίστευε ότι η Ιλιάδα ήταν σχεδόν ένα βιβλίο ιστορίας. O ι επαγγελματίες αρχαιολόγοι άργησαν κάποια χρόνια να ανακαλύψουν ότι ο αποκαλούμενος θησαυρός του Πριάμου στην πραγματικότητα ανήκε σε πολύ παλαιότερη εποχή. Οι ιστορικοί θυμήθηκαν ότι, στην περίπτωση που είχε γίνει πράγματι ο πόλεμος αυτός, ποτέ δεν θα είχε γίνει για μια γυναίκα, ακόμα κι αν αυτή ήταν η ίδια η Ελένη, η πιο όμορφη του κόσμου, αλλά εξαιτίας της στρατηγικής θέσης της πόλης. Ο κόλπος της Τροίας αποτελούσε ένα φυσικό λιμάνι στο οποίο οι ναυτικοί, όταν συναντούσαν βόρειο άνεμο, είχαν τη δυνατότητα να καταφύγουν και να περιμένουν τον πιο ευνοϊκό νότιο άνεμο, τον μόνο που θα μπορούσε να τους πάει από τα Στενά των Δαρδανελίων ως την Ερυθρά Θάλασσα.

Ακόμη και το ίδιο το γεγονός του πολέμου αμφισβητήθηκε: ο καθηγητής Αρχαιολογίας Ντίτερ Χέρτελ, ο οποίος έχει συμμετάσχει σε πολλές ανασκαφές στην Τροία, υποστηρίζει στο βιβλίο του Τροία ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη για κάποια κατάκτηση. Προσθέτει ότι η άφιξη των Ελλήνων Μυκηναίων σε αυτή την πόλη ήταν μια διαδικασία ειρηνικού αποικισμού. Υπάρχουν ακόμη αρχαιολόγοι σήμερα στην ίδια την Τροία, όπως ο Στέφαν Μπλου, 37 ετών, που εξομολογούνται ότι δεν έχουν διαβάσει τον Ομηρο. «Δεν χρειάζεται πια» λέει, ενώ προσπαθεί να αποκαταστήσει ένα αγγείο 3.000 ετών με την ίδια υπομονή και μέθοδο που φτιάχνεις ένα παζλ.

Ο γνωστός δύσπιστος και αρνητικός τουρίστας παίρνει ύφος παντογνώστη: «Οπα, εγώ σας τα ΄λεγα. Ολα είναι ένα παραμύθι, όλα είναι ψέματα».

Μη βιάζεσαι, φίλε μου.

Ο καθηγητής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου ΙΙΙ της Λίλης και παλιός ερευνητής του CSΙC (του Ανωτάτου Συμβουλίου Επιστημονικών Ερευνών της Ισπανίας) Χαβιέρ Αρθε βεβαιώνει ότι «παρ΄ όλα αυτά, φαίνεται πως η Τροία VΙΙ πράγματι καταστράφηκε από μια μάχη». «Εξάλλου, ό,τι κι αν έγινε, το σημαντικό είναι οι χαρακτήρες του Ομήρου».

Εχει δίκιο. Η περιπέτεια κάποιων Ελλήνων που προσπαθούν να καταλάβουν μια πόλη δίπλα στη θάλασσα και κάποιων Τρώων που την υπερασπίζονται εμπνέεται απευθείας από τον μύθο και από την ανάγκη των ανθρώπων να διηγούνται, να ακούνε και να γράφουν ιστορίες. Γι΄ αυτό δεν έπαψε να μεταμορφώνεται στη διάρκεια των αιώνων και ούτε πρόκειται να πάψει ποτέ.

Γι΄ αυτό τώρα ο Αχιλλέας έχει το τέλειο πρόσωπο του Μπραντ Πιτ ή ένας ιταλός συγγραφέας, ο Αλεσάντρο Μπαρίκο, ξαναγράφει την Ιλιάδα μειώνοντάς την σχεδόν στο ένα τρίτο, με σκοπό να την απαγγείλει εκ νέου σε ένα θέατρο, όπως την εποχή του Ομήρου (η μείωση οφείλεται στο ότι οι σημερινοί θεατές έχουν λιγότερη υπομονή ή χρόνο από εκείνους του Ομήρου). Το εξηγεί η ίδια η Ελένη, η γυναίκα που ήταν η αιτία αυτού του πολέμου, αν ξεχάσει κανείς την εκδοχή της στρατηγικής θέσης της πόλης: «Η θλίψη είναι η μοίρα μας, Εκτορα, γι΄ αυτό και οι ζωές μας θα τραγουδιούνται για πάντα απ΄ όλους τους ανθρώπους που θα ζήσουν μετά από μας».

«Και εδώ βρίσκονταν οι Σκαιές Πύλες» περιγράφει ο ξεναγός Σάβας, ο τελευταίος Τρώας, «εδώ ο Εκτορας μονομάχησε με τον Αχιλλέα, μόνοι κι οι δυο τους, μπροστά στις στρατιές τους...».

Και όλοι τον ακούνε. Αδιάφορος απέναντι στους χωρίς φαντασία αρχαιολόγους, ερχόμενος σε αντίθεση με την ίδια του την ιδιότητα ως ιστορικού, με την έμφυτη σοφία του αφηγητή, που την έχει κληρονομήσει από τους παλαιούς ποιητές αυτού του τόπου (συμπεριλαμβανομένου του Ομήρου ή όποιου κι αν ήταν), ο Σάβας συνεχίζει να διηγείται και ο Εκτορας και ο Αχιλλέας για άλλη μία φορά, όπως τόσες και τόσες, παίρνουν ξανά σάρκα και οστά και μονομαχούν μπροστά στα τείχη της Τροίας με τα ορειχάλκινα σπαθιά τους. Γιατί υπάρχουν και ιστορίες που δεν είναι ψέματα.


*από την εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ" Τρίτη 4 Αυγούστου 2009

Φέρμα Λασιθίου

Ατενίζοντας την Αφρική...
Από τα Φέρμα, που είναι κοντά στην Ιεράπετρα αλλά και στον Αγιο Νικόλαο Λασιθίου.

Ονειρεμένες παραλίες με αλμυρίκια και φοίνικες...

Λισαβώνα: Τόσο κοντά, τόσο ονειρικά…

Λισαβώνα

Η Λισαβόνα, μία ευρωπαϊκή πόλη, φαντάζει αδικαιολόγητα μακρυνή για τα όσα σχεδόν εξωτικά έχει να προσφέρει. Ας πάρουμε μία ιδέα για αυτήν. Αξίζει…
Η Λισαβόνα, η μεγαλύτερη πόλη της Πορτογαλίας -με πληθυσμό 2.800.000 κατοίκους, μαζί με τα προάστεια. Η ονομαζόμενη και ως «πόλη των εφτά λόφων», έχει όνομα προερχόμενο από τη φοινικική λέξη «Olissipo» που σημαίνει «σαγηνευτικό λιμάνι». Αν και η ιστορία της ξεκινάει από την εποχή των Φοινίκων, την πιο ισχυρή επιρροή τη δέχτηκε από τους Άραβες - η κυριαρχία των Μαυριτανών κράτησε πάνω από 450 χρόνια. Το 1147 η πόλη επανεκατελήφθη από δυτικούς Ίβηρες χριστιανούς και το 1256 ανεκηρύχθη πρωτεύουσά τους. Το 15ο αιώνα η Λισαβόνα αναδεικνύεται σεσημαντικό κέντρο για το εμπόριο των μπαχαρικών.

Η πόλη γεμάτη στενά δρομάκια και ξύλινα σπίτια το ένα δίπλα στο άλλο, κτυπήθηκε από πολλούς σεισμούς, με χειρότερο αυτόν της 1ης Νοεμβρίου 1755 (κοντά στα 9 Ρίχτερ) τον οποίο ακολούθησαν τσουνάμι και φωτιές που σχεδόν ισοπέδωσαν το καμάρι της αποικιακής Πορτογαλίας. Όχι όμως για πολύ… Οι κάτοικοί της με πείσμα και αγάπη την έκτισαν μεγαλόπρεπη, ανθρώπινη και αέναη όπως φαντάζει σήμερα.

Διαβάστε περισσότερα...

http://www.kolonaki-press.com/lisabonatosokontatosooneirika.html

Οδοιπορικό σε Μύκονο, Ρόδο, Πάτμο και στα παράλια της Μικράς Ασίας

OΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ

Μεγάλη βδομάδα βρεθήκαμε εν πλω στο Αιγαίο... Πρώτη μας στάση για καφέ και περιδιάβαση στα σοκάκια της Μυκόνου. Από εκεί και οι παραπάνω φωτογραφίες με το σήμα κατατεθέν του νησιού - τους ανεμόμυλους - και τους Ιάπωνες να χαίρονται τη δύση του ήλιου. Απών ο "Πέτρος". Τουλάχιστον εμείς δεν τον είδαμε.

Και το οδοιπορικό συνεχίζεται σε Ρόδο, Πάτμο και στα παράλια της Μικράς Ασίας.

Αύριο με υγεία...

Λύκαιον όρος το ιερό βουνό των αρχαίων Αρκάδων,

Άλλη του ονομασία ήταν Όλυμπος ή Ιερή κορυφή. Το Λύκαιον όρος ήταν το ιερό βουνό των αρχαίων Αρκάδων, γιατί εκεί γεννήθηκε ο Δίας, τον οποίο ανάθρεψαν τρεις Νύμφες: η Νέδα, η Θεισόα και η Αγνώ. Σε αυτές τον παράδωσε η μάνα του, η Ρέα, για να τον γλιτώσει από τον άνδρα της, τον Κρόνο, που έτρωγε τα παιδιά του. Οι Αρκάδες πίστευαν ότι στην περιοχή που φέρει το όνομα Κρητέα ανατράφηκε ο Δίας και ότι αυτή είναι η Κρήτη που αναφέρουν οι Κρήτες στις παραδόσεις τους και όχι η Κρήτη - το νησί.
Τοποθεσία
Απέχει 33 περίπου χιλιόμετρα από τη Μεγαλόπολη, και 11 χμ. από τη Λυκόσουρα. (Χάρτης Ε2 - Διαδρομή Δ6)
Το Λύκαιον Όρος, ο Αρκαδικός Όλυμπος, δεσπόζει στον πελοποννησιακό χώρο και προσφέρει μοναδική θέα. Από την κορυφή του βόρεια φαίνεται η Πελοπόννησος μέχρι την Κυλλήνη και τον Ερύμανθο, ανατολικά φαίνεται η πεδιάδα της Μεγαλόπολης και ο Αλφειός ποταμός, νότια η Ιθώμη και η Μεσσηνία, δυτικά η Ηλεία και το Ιόνιο Πέλαγος.
Ο Βωμός του Δία
Στην κορυφή του Λυκαίου όρους υπήρχε ο Βωμός του Δία, όπου γίνονταν θυσίες και ανθρωποθυσίες. Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι αρχικά υπήρχε λυκόμορφος θεός, του οποίου το όνομα και τη λατρεία υιοθέτησε ο θεός Ζευς. Σύμφωνα με την παράδοση ο Λυκάων, ιδρυτής της Λυκόσουρας και γιος του Πελασγού, θυσίασε ένα βρέφος στο Βωμό του Λυκαίου Διός.
Πολλοί ταυτίζουν το βρέφος με το γιο του Νύκτιμο. Κατά άλλους όταν ο Λυκάων φιλοξένησε το Δία, του πρόσφερε στο Δείπνο ανθρώπινο κρέας. Τότε ο θεός οργίστηκε και τον μεταμόρφωσε σε λύκο. Και μάλιστα λένε ότι, όποιος μετά το Λυκάονα θυσίαζε στο Λύκαιο Δία, γινόταν λύκος. Αν στο διάστημα αυτό και μετά από 10 χρόνια δεν έτρωγε ανθρώπινο κρέας, ξαναγινόταν άνθρωπος, αλλιώς έμενε θηρίο.
Στο όρος αυτό στις ανασκαφές της Ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρείας το 1902-4 με τον Έφορο Κ. Κουρουνιώτη και στην κορυφή του αποκαλύφτηκε ο "Βωμός του Δία". Ο Βωμός είχε σχήμα στρογγυλού αλωνιού, διαμέτρου 30 μ. και ύψους 1,5 μ. Η ανάβαση στην κορυφή του Βωμού γινόταν μέσω ενός ιερού δρόμου πλάτους 7 μ. με δύο κίονες δεξιά και αριστερά. Πάνω στους δύο κίονες υπήρχαν επίχρυσοι αετοί.
Ιερό του Πανός
Στο Λύκαιο όρος επίσης υπήρχε το "Ιερό του Πανός", του τραγόμορφου θεού της υπαίθρου, που γεννήθηκε στο όρος Κυλλήνη της Αρκαδίας. Το Ιερό αυτό βρισκόταν στην κορυφή του όρους και σε υψόμετρο 1400 περίπου μέτρα.
Λύκαια
Γύρω από το Ιερό του Πανός υπήρχε άλσος και μέσα σ' αυτό, ανατολικά του Βωμού, αποκαλύφθηκαν λείψανα ιπποδρόμου, σταδίου, ξενώνα και κρηνικής κατασκευής. Σ' αυτές τις αθλητικές εγκαταστάσεις τελούνταν τα "Λύκαια" που ήταν αθλητικοί αγώνες και γίνονταν προς τιμήν του Λυκαίου Διός, που μετά τα Ελευσίνια ήταν η κυριότερη γιορτή των αρχαίων Ελλήνων. Οι θεατές τα παρακολουθούσαν από λίθινα εδώλια (4ος π.Χ. αι.) και οι νικητές στεφανώνονταν με κλαδί ελιάς πάνω σε βάθρα και έπαιρναν ως έπαθλο ένα χάλκινο αντικείμενο.
Τα αγωνίσματα που έπαιρναν μέρος ήταν ο δίαυλος, το στάδιο, το πένταθλο, η πάλη και η πυγμή. Οι Αρκάδες αγωνίζονταν με το εθνικό τους όνομα ως Αρκάδες. (Παυσ. VIII 38,5) Στο Λύκαιο όρος και στην αρχαία Λυκόσουρα καλλιεργήθηκε το αθλητικό ιδεώδες πολύ πριν τους αγώνες στην Ολυμπία, καλλιεργήθηκαν υψηλά ιδανικά, άνθισε η αρκαδική σκέψη και διαμορφώθηκε το αρκαδικό ιδεώδες για τη ζωή!

*από το: http://www.inarcadia.gr/

Αρχαία Λυκόσουρα

Τοποθεσία
Απέχει 22 περίπου χιλιόμετρα από τη Μεγαλόπολη. Βρίσκεται στις νότιες υπώρειες του Λυκαίου όρους. (Χάρτης Ζ2 - Διαδρομή Δ6) Σήμερα, 1 χμ. βόρεια, υπάρχει ομώνυμο χωριό που αποτελεί Δημοτικό Διαμέρισμα του Δήμου Μεγαλόπολης με πληθυσμό 65 περίπου κατοίκους.
Ιστορία
Θεωρείται η αρχαιότερη πόλη στον κόσμο (10.000 - 8.000 π.Χ.) Κατά την αρχαιότητα ήταν ιερή πόλη των Αρκάδων . Ήταν μια πόλη γεμάτη φως. Άλλωστε βρίσκεται στο όρος Λύκαιο, που σημαίνει φωτεινό, και δεσπόζει στον Πελοποννησιακό χώρο προσφέροντας μοναδική θέα. Ο Παυσανίας τη χαρακτηρίζει ως την αρχαιότερη απ΄ όλες τις πόλεις που υπήρξαν ποτέ πάνω σε ηπειρωτική ή νησιωτική γη, ως την πρώτη πόλη που είδε το φως του ήλιου, ως την πόλη υπόδειγμα για τη δημιουργία άλλων πόλεων (Παυσανίας VIII,38,1).
Ιδρυτής της ήταν ο Λυκάων, γιος του Πελασγού και της νύμφης Κυλλήνης. Αυτός την κατέστησε έδρα των βασιλέων της Αρκαδίας. Όταν το 396 π.Χ. ιδρύθηκε η Μεγαλόπολη, οι Λυκοσουρείς αρνήθηκαν να μετοικήσουν εκεί και κατέφυγαν στο Ιερό της Δέσποινας, που βρισκόταν στη Λυκόσουρα και αποτελούσε κέντρο λατρείας των Αρκάδων. Έτσι, οι υπόλοιποι Αρκάδες, σεβόμενοι το Ιερό της Δέσποινας, τους άφησαν να παραμείνουν στην πόλη τους. Η αρχαία Λυκόσουρα περιβαλλόταν από οχυρωτικό περίβολο, χτισμένο ισοδομικά ή πολυγωνικά, χωρίς ιδιαίτερη επιμέλεια ενώ οι πολύ απόκρημνες πλαγιές της ήταν ανοχύρωτες. Ο λόφος με τα λείψανα αυτού του οχυρωτικού περιβόλου της αρχαίας Λυκόσουρας ήταν γνωστός ως "Παλιόκαστρο της Στάλας"

Αρχαιολογικά ευρήματα
Οι ανασκαφές του 19ου αι. έφεραν στο φως το φημισμένο Ιερό της Δέσποινας (ανατολικά της Ακρόπολης) ερείπια των βωμών της Δέσποινας και της Δήμητρας, οικοδομικό συγκρότημα στα δυτικά του κυρίως ιερού, κρηνικό οικοδόμημα. Πρωτότυπα γλυπτών, που βρέθηκαν στο χώρο αυτό, φυλάσσονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών.
Ιερό της Δέσποινας
Προσωνύμιο της κόρης του Ποσειδώνα και της Δήμητρας. Είναι το πρώτο και σεβαστότερο ιερό των Μεγαλοπολιτών. Στην ανατολική πλευρά ήταν η είσοδος του Ναού. Δεξιά του Ναού βρισκόταν η μακρά στοά και μπροστά σ' αυτή βρισκόταν ο Βωμός της Μεγάλης Μητέρας, ο Βωμός της Δέσποινας και ο Βωμός της Δήμητρας. Το κρηπίδωμα του Ναού είχε μήκος 21,35 μ. και ο σηκός είχε πλάτος 11,15 μ. Στη νότια πλευρά και στην υπερκείμενη πλαγιά είχαν χτιστεί 10 βαθμίδες με ογκόλιθους που χρησίμευαν ως εδώλια απ' όπου παρακολουθούσαν τις μυστικές ιεροπραξίες. Στον πρόναο υπήρχε πρόσταση έξι δωρικών κιόνων με 20 ραβδώσεις και κάτω διάμετρο 81 εκ. Το δάπεδό του ήταν πλακόστρωτο και το δάπεδο του σηκού ήταν ψηφιδωτό. Ο αρχαιότερος ναός της Δέσποινας, που ήταν μικρότερος, χτίστηκε τον 4ο αι. π.Χ. Το 180 π.Χ. ή το 176 π.Χ. ανοικοδομήθηκε. Απ' αυτήν την ανοικοδόμησή του προκύπτουν και τα στοιχεία που υπάρχουν για την αναπαράστασή του.
Τα αγάλματα της Δήμητρας, της Δέσποινας, της Αρτέμιδος, του Άνυτου
Στο Ιερό της Δέσποινας στήθηκαν τα κολοσσιαία αγάλματα της Δήμητρας, της Δέσποινας, της Αρτέμιδος και του Άνυτου, τα οποία είχε φιλοτεχνήσει ο Μεσσήνιος γλύπτης Δαμοφών, το πρώτο μισό του 2ου π.Χ. αιώνα. Τα αγάλματα αυτά, ο θρόνος που κάθονταν, το στήριγμα κάτω από τα πόδια τους ήταν φτιαγμένα από μάρμαρο Δολιανών και φιλοτεχνήθηκαν όλα πάνω σε ένα κομμάτι μαρμάρου, το οποίο σύμφωνα με τον Παυσανία (VIII ,37, 2-4) έσκαψαν και το βρήκαν κοντά στο Ιερό, οδηγημένοι από όνειρο.
Σύμφωνα με την περιγραφή του Παυσανία και τα αρχαιολογικά ευρήματα, το συνολικό πλάτος του βάθρου πάνω στο οποίο βρίσκονταν τα αγάλματα ήταν 8,40 μέτρα και το ύψος των όρθιων μορφών υπολογίζεται από τον G. Dickins σε 3,78 μ. ενώ το συνολικό ύψος του βάθρου και των αγαλμάτων μαζί ήταν περίπου 6,00 μ. Η Δήμητρα αναπαρίσταται κρατώντας δάδα στο δεξί της χέρι ενώ με το αριστερό της χέρι ακουμπά τη Δέσποινα. Η Δέσποινα κρατά σκήπτρο στο αριστερό της χέρι και με το δεξί της χέρι κρατά τη λεγόμενη "κίστη" την οποία και ακουμπά στα γόνατά της. Η κίστη ήταν κουτί κυλινδρικού συνήθως σχήματος με κάλυμμα από πάνω. Την έφτιαχναν από ευλύγιστα κλαδιά τα οποία έπλεκαν σε σχήμα κουτιού. Στα ελευσινιακά μνημεία την έφεραν γυναίκες στο κεφάλι τους. Μέσα στην κίστη υπήρχαν ιερά αντικείμενα χρησιμοποιούμενα στις μυστικές τελετές.
Η Δέσποινα και η Δήμητρα κάθονταν στο θρόνο και εκατέρωθεν του θρόνου κοντά στη Δήμητρα βρίσκεται όρθια η Άρτεμη, ντυμένη με δέρμα ελαφιού η οποία προτείνει το δεξί της πόδι, κρατώντας δάδα στο δεξί της χέρι και δύο δράκοντες στο αριστερό. Στον ώμο της φέρει τη φαρέτρα και στα πόδια της κάθεται μια κυνηγετική σκύλα. Αριστερά και δίπλα στο άγαλμα της Δέσποινας στέκεται όρθιος ο Τιτάνας Άνυτος που είναι οπλισμένος. Έχει κατεβασμένο το δεξί του χέρι κοντά στο μηρό, κρατώντας ίσως το κράνος του, ενώ με το αριστερό κρατά το δόρυ με το οποίο και ακουμπά στο έδαφος. Είκοσι χρόνια μετά το θάνατο του Παυσανία οι Μεγαλοπολίτες έκοψαν νόμισμα στη μία όψη του οποίου υπήρχε η επιγραφή "Μεγαλοπολειτών" και η παράσταση του συντάγματος του Δαμοφώντα, πάνω στην οποία βασίστηκε ο G. Dickins (1906-7) για την αναπαράσταση του συντάγματος.
Το Μέγαρο της Δέσποινας
Νότια και ανατολικά του Ιερού της Δέσποινας, προχωρώντας στη ράχη του όρους φαινόταν η πρόσοψη του "Μεγάρου της Δέσποινας" ερείπια του οποίου σώζονται στην περιοχή "Ράχη". Το πλάτος του Μεγάρου έφτανε τα 8,30 μέτρα. Δύο λίθινες σκάλες αριστερά και δεξιά του κυρίως Βωμού, πλάτους 1,16 μ. οδηγούσαν στο Βωμό που είχε στην πρόσοψή του 6 ορθοστάτες, ύψους 1,30 μέτρων, με τρίγλυφα και μετώπες. Η πρόσοψή του ήταν περίπου 6 μ. πλάτος. Εκεί γίνονταν οι θυσίες και το κάψιμο των θυμάτων. Πιο πέρα από το Μέγαρο υπήρχε άλσος αφιερωμένο στη Δέσποινα γύρω από το οποίο υπήρχε λίθινος τοίχος. Μέσα σ' αυτό υπήρχε μια ελιά και μια βαλανιδιά φυτρωμένες από κοινή ρίζα χωρίς αυτό να είναι αποτέλεσμα επέμβασης κάποιου καλλιεργητή (Παυσ. VIII,37,10). Κοντά στο άλσος υπήρχε Βωμός του Ίππιου Ποσειδώνα, πατέρα της Δέσποινας και των άλλων θεών.
Η κρήνη της Λυκόσουρας
Χτίστηκε το 180 π.Χ. Ανοικοδομήθηκε μια φορά στα Ρωμαϊκά χρόνια και μια στα προχωρημένα χριστιανικά. Βρισκόταν νοτιοανατολικά της Ακρόπολης της Λυκόσουρας. Είχε σχήμα τετραγώνου χτισμένο με μεγάλες ορθογώνιες πέτρες, με πρόσοψη προς το νότο, πλάτους 9,40 μέτρα. Στο εσωτερικό του πίσω τοίχου υπήρχε σκάλα που χρησίμευε για την κάθοδο στο εσωτερικό της κρήνης και τον καθαρισμό αυτής. Στη βόρεια πλευρά της κρήνης υπήρχε ένας αγωγός που τη συνέδεε με υπερκείμενο βράχο. Από εκεί έπεφτε το νερό από ύψος 2,60 μ. στο ψηλότερο τμήμα του κρηνικού κτίσματος και μεταφερόταν σε ορθογώνια λεκάνη 8,87 μέτρα Χ 3,20 μέτρα όπου ηρεμούσε και γινόταν καθίζηση της σκόνης και των σωματιδίων χώματος που τυχόν περιείχε. Από εκεί, όταν έφτανε σε αυτή το ύψος των 87 εκατοστών, έπεφτε έξω μέσα από 4 κρουνούς που υπήρχαν στο νότιο τοίχο.
Έξω από την κρήνη υπήρχαν χτισμένοι πρόχειροι τοίχοι για να συγκρατούν τα χώματα καθώς εκεί το έδαφος ήταν κατηφορικό. Σήμερα σώζονται ερείπια της κατασκευής, τμήμα τοίχου από ορθογώνιους ογκόλιθους, τμήμα δαπέδου της κρήνης, φτιαγμένο με μικρές, λείες πέτρες σαν ψηφιδωτό, με τεχνική που χρησιμοποιούσαν και για το χτίσιμο των λουτρών.

Επιμέλεια κειμένου: Πετροπούλου Μίλτα, φιλόλογος.

ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ

Si από τους φτωχούς,

No από τους πλούσιους

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Περικλής Κοροβέσης βρέθηκε στην Βενεζουέλα με αφορμή το δημοψήφισμα για την ανανέωση της δυνατότητας του Τσάβες να διεκδικήσει εκ νέου το προεδρικό αξίωμα. Με αφορμή την επίσκεψή του αυτή που κράτησε μια εβδομάδα, τον ρωτήσαμε για την καθημερινότητα στη μακρινή αυτή χώρα, τις κοινωνικές αντιθέσεις, τις γειτονιές των πλουσίων, αλλά και τις γειτονιές των φτωχών. Μιλήσαμε για τη δημοκρατία, για την προσωπικότητα του Τσάβες, για τις κατηγορίες εναντίον του. Τη συνέντευξη πήρε ο Πάνος Λάμπρου

Βρέθηκες στην Βενεζουέλα ως παρατηρητής – εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ στο δημοψήφισμα. Οι πρώτες εικόνες;

Οι πρώτες εικόνες προκύπτουν από τις μεγάλες κοινωνικές αντιθέσεις. Τα «μπάριος», οι παραγκουπόλεις, δηλαδή, είναι παντού. Οι οποίες συνήθως είναι χτισμένες πάνω σε πλαγιές. Δίπλα βρίσκονται μεγάλες πολυκατοικίες, βίλες. Τα «μπάριος» είναι χτισμένα από ασοβάντιστα τούβλα και η σκεπή είναι από τσίγκο. Μας έλεγαν ότι αυτό είναι πρόοδος, καθώς παλαιότερα ήταν κατασκευασμένα από πεπιεσμένο χαρτί. Σε μας που είμαστε ξένοι μπορεί να μας κάνει εντύπωση, αλλά η κατάσταση έχει βελτιωθεί. Σήμερα τα σπίτια αυτά διαθέτουν νερό και φως. Το ποσοστό των φτωχών ήταν 54% και έχει κατέβει στο 27%. Ο ΟΗΕ έχει παραδεχτεί ότι η φτώχεια έχει καταπολεμηθεί. Η ανεργία έχει πέσει κάτω από το 10%, ενώ δεν υπάρχουν πλέον αναλφάβητοι. Η αγροτική οικονομία είναι ενισχυμένη σε σύγκριση με άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Επιπλέον, υπάρχει μια αλυσίδα καταστημάτων τροφίμων με προϊόντα σχεδόν τσάμπα. Το σκάνδαλο, όμως είναι ότι εκεί ψωνίζουν και οι πλούσιοι, ενώ έχουν δημιουργηθεί αποκλειστικά για τους φτωχούς. Είναι κρατική η αλυσίδα τροφίμων;Ο Τσάβες, πέρα από το πετρέλαιο, την αντίστοιχη ΔΕΗ και το νερό, θεωρεί την τροφή κοινωνικό αγαθό και άρα είναι κοινωνικοποιημένη. Όλα τα υπόλοιπα είναι ιδιωτικά. Δεν έχει κρατικοποιήσει το εργοστάσιο, την επιχείρηση. Συνεπώς, η εικόνα που έχεις είναι μιας καπιταλιστικής πρωτεύουσας της Ευρώπης. Βλέπεις όλες τις παγκόσμιες φίρμες. Ναι, αλλά αυτά φαντάζομαι είναι για τους πλούσιους.Ναι, για τους πλούσιους, δεν έχει πειράξει την οικονομία της αγοράς. Αυτό που έχει πειράξει είναι ότι δεν δίνει τα ίδια κίνητρα που δίνουν άλλες χώρες. Θέλετε να κάνετε επένδυση; Ελάτε, αλλά με τους νόμους της χώρας. Δεν διώχνει επενδυτές. Απλά δεν μπαίνει στο παιχνίδι του νεοφιλελευθερισμού. Πήγες στις παραγκουπόλεις; Είναι επικίνδυνο, πρέπει να έχεις ειδική συνοδεία. Μπορεί να σε ληστέψουν και να σου πάρουν τα παπούτσια, το σακάκι, τα γυαλιά…Άρα η φτώχεια είναι μεγάλη.Πήγαμε σε εναλλακτικές παραγκουπόλεις. Δίπλα από την παραγκούπολη χτίζουν ένα συγκρότημα πολυκατοικιών, που μοιάζουν με τις αντίστοιχες πολυκατοικίες της Σουηδίας. Εκεί πήγαμε, είδαμε διαμερίσματα… Στις παραγκουπόλεις επικρατεί χάος και πηγαίνουν μόνο ανθρωπιστικές οργανώσεις για να μοιράσουν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης. Στους νέους οικισμούς υπάρχουν ιατρεία με γιατρούς από την Κούβα.

Είναι μια ανταλλαγή: πετρέλαιο για την Κούβα, γιατροί για την Βενεζουέλα. Αυτό που έχει συμβεί είναι ότι έβγαλε ένα μεγάλο κομμάτι από την εξαθλίωση.

Προεκλογικό κλίμα ζήσατε;

Βεβαίως. Υπήρχε έντονο προεκλογικό - ταξικό κλίμα. Γυρίσαμε για μια ώρα με ταξί στις πλούσιες γειτονιές. Επί μια ώρα δεν τελείωναν οι βίλες, ό,τι πιο πλούσιο έχεις δει στη ζωή σου. Με ηλεκτροφόρα σύρματα, κάμερες και σκυλιά. Οι δρόμοι είχαν σαμαράκια και κυκλοφορούσε τοπική αστυνομία. Η αντίθεση ήταν τόσο μεγάλη που σχεδόν δικαιολογείς την εγκληματικότητα. Πήγαν να πάρουν το ρολόι της Εύης Καρακώστα μέρα μεσημέρι στην αντίστοιχη πλατεία Συντάγματος. Αλλά σχεδόν αισθάνεσαι συμπαραστάτης στον κλέφτη. Στις πλούσιες γειτονιές ήταν γεμάτο «όχι». Αντίθετα στις γειτονιές των φτωχών παντού υπήρχε το «ναι». Πρέπει να σου πω ότι στις αφίσες του «ναι» δεν υπήρχε το πρόσωπο του Τσάβες, είχε μόνο το si. Πουθενά δεν είδαμε γιγαντοαφίσες, όπως βλέπουμε εδώ τον Καραμανλή ή τον Παπανδρέου, ακόμη και δικούς μας. Τα συλλαλητήρια δεν ήταν σκηνοθετημένα, δεν υπήρχε η μορφή οργάνωσης που εμείς γνωρίζουμε. Φόραγαν ένα μπλουζάκι και είχαν μικρά αυτοσχέδια πανό, κυρίως με το «ναι» και σπάνια με τη φωτογραφία του Τσάβες. Εδώ είναι θέαμα οι συγκεντρώσεις. Εκεί ήταν τεράστιες…

Πήγες και στην κεντρική προεκλογική συγκέντρωση;

Ναι, ήταν απίστευτος κόσμος. Για να καταλάβεις αφού είχαν γεμίσει τον κάτω δρόμο είχαν καταλάβει και τον πάνω δρόμο. Σαν να λέμε εμείς ότι γεμίζουμε τη Σταδίου και καταλαμβάνουμε και την Πανεπιστημίου. Και ήταν κόσμος φτωχός, απλός. Μας ρώτησαν από πού είμαστε και όταν τους είπαμε ότι είμαστε από την Ελλάδα μας ρώτησαν τι «είναι αυτό;» Τους είπαμε «καλή χώρα»!

Άφησες να εννοηθεί ότι στην Βενεζουέλα δεν υπάρχει προσωπολατρία. Είναι μια απάντηση σε ενστάσεις και δικών μας αριστερών που λένε ότι το δημοψήφισμα αφήνει παραθυράκι σε μια ολοκληρωτική αντίληψη από την μεριά του Τσάβες; Και για να το πω διαφορετικά: γιατί πάλι Τσάβες, δεν υπάρχουν άλλοι Τσάβες, δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις;

Μέσα σε δέκα χρόνια έχει κάνει δεκαπέντε εκλογικές αναμετρήσεις και από αυτές έχασε τη μία με μικρή διαφορά. Οι εκλογές ήταν άψογες και δεν μπορεί κανείς να τις αμφισβητήσει. Και να σκεφτείς ότι το 70% των ΜΜΕ είναι εχθρικά προς τον Τσάβες. Η εχθρική προπαγάνδα είναι ανοιχτή και άμεση και βεβαίως υπάρχουν στοιχεία ότι χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ. Αυτή η προπαγάνδα, η οποία διαθέτει τεράστια χρήματα διαμορφώνει την εικόνα του Τσάβες στον υπόλοιπο κόσμο. Ο Τσάβες, ως προσωπικότητα είναι «μπάσταρδος». Είναι ινδιάνος, μαύρος, ισπανός. Και αυτός ξεκινάει από αυτά τα στρώματα. Το 1982 ιδρύει οργάνωση εμπνευσμένο από τον Μπολιβάρε. Δεν είναι αριστερός ο Τσάβες. Στην πορεία γίνεται λαϊκός ήρωας και καταδικάζεται 30 χρόνια φυλακή, αλλά ήταν τέτοια η αγάπη και η κινητοποίηση του κόσμου που τελικά απελευθερώνεται. Κατέβηκε και πήρε τις εκλογές. Εξ ου και όταν έγινε το πραξικόπημα κράτησε μόνο δύο μέρες. Ο Τσάβες είναι ένας πραγματικά λαϊκός ηγέτης, που είναι φαφλατάς και μιλάει πολύ. Δεν είναι αριστερός, νομίζω ότι το επινόησε μετά γιατί έπρεπε να βρει μια λύση. Δεν είναι αριστερός σαν εμάς που μελετήσαμε τον μαρξισμό, δημιουργήσαμε οργανώσεις, φτιάξαμε κόμματα…

Σήμερα υπάρχουν συλλογικά μορφώματα, «φιλοτσαβικά» έστω ή είναι ο Τσάβες και γύρω από τον Τσάβες κινείται κόσμος; Για να δούμε τον σοσιαλισμό του Τσάβες…Μπορούμε να μιλήσουμε για σοσιαλισμό στην Βενεζουέλα;

Νομίζω πως όχι. Αυτός τον ονομάζει έτσι. Ωστόσο, δημιούργησε ένα κοινωνικό κράτος που κατ΄ αναλογία συγκρίνεται με αυτό της Σουηδίας. Υπάρχει ένα τεράστιο φιλανθρωπικό έργο, που θα μπορούσε να το κάνει μια μη κυβερνητική οργάνωση ή η εκκλησία. Έχει κάνει τεράστιες παροχές στους φτωχούς, τους δίνει αυτονομία. Όταν πήγαμε εμείς στο νέο οικισμό είχε γενική συνέλευση. Τα πάντα αποφασίζονται με γενικές συνελεύσεις, οι οποίες έχουν αποφασιστικό χαρακτήρα και το κράτος δεν επεμβαίνει.Αλλά ο Τσάβες δεν έχει κόμμα, όπως τουλάχιστον εμείς το γνωρίζουμε.Έχει κάνει ένα κόμμα θολό, το οποίο δεν έχει προκύψει από διαδικασίες. Έχει κάνει ένα κόμμα από τα πάνω, που θυμίζει αυτό που είχε κάνει ο Γ. Παπανδρέου με τη ψηφοφορία. Γράφτηκαν εφτά εκατομμύρια μέλη. Βέβαια, έχουν δημιουργηθεί κάποιοι θεσμοί. Εμείς έχουμε τρεις εξουσίες, τη νομοθετική, την εκτελεστική, τη δικαστική. Εκεί, επιπλέον, έχουν την εκλογική και την ηθική, που είναι εναντίον της διαφθοράς. Αλλά ως κόμμα δεν είναι συγκροτημένο. Πιθανότατα να υπάρχει ένα επιτελείο περί αυτού. Χτίζει σχολειά, νοσοκομεία, έχει γίνει μεγάλη αγροτική μεταρρύθμιση. Παλαιότερα, υπήρχαν τεράστιες εκτάσεις γης που έμεναν ακαλλιέργητες. Βγήκε, λοιπόν, ένας νόμος που λεει ότι η γη πρέπει να καλλιεργείται. Όποιος δεν την καλλιεργεί, χάνει μέρος των δικαιωμάτων του, που σημαίνει ότι ο καθένας που επιθυμεί να την καλλιεργήσει μπορεί να το κάνει. Βέβαια, παραμένει ιδιοκτησία του προηγούμενου. Αν κάποια στιγμή θελήσει να την ξαναπάρει πίσω και να την καλλιεργήσει, είναι υποχρεωμένος να πληρώσει όλα τα έξοδα που έχουν γίνει. Η Βενεζουέλα είναι από τις λίγες χώρες της Λατινικής Αμερικής που δεν είχε δικτατορία. Είχε δικτατορία από το 1948 έως το 1958 και μετά ήταν δύο κόμματα. Ένα ΠΑΣΟΚ και μία Νέα Δημοκρατία, που αυτά έφεραν τη χώρα στην καταστροφή.

Δικό τους έργο είναι. Αυτοί είναι τώρα στην αντιπολίτευση.Ποιο είναι το βασικό επιχείρημα της αντιπολίτευσης;Ότι ο Τσάβες είναι δικτάτορας. Θέτουν τα ζητήματα της ελευθερίας.Παραπάνω από την ελευθερία που έχει; Όταν έχει 70% αντιπολιτευόμενα μίντια; Όχι δεν είναι δικτάτορας. Έχει, νομίζω, αντιληφθεί ότι έχει κερδίσει μέσα από τις δημοκρατικές διαδικασίες. Γιατί να εγκαταλείψει αυτό το δρόμο; Μπορώ εγώ να βγάλω την «Εποχή» της Βενεζουέλας και πιθανότατα από την ανεξάρτητη επιτροπή Τύπου να χρηματοδοτηθεί.Ποια είναι η θέση της γυναίκας στην κοινωνία;

Αν θυμάμαι καλά στις τέσσερις από τις πέντε εξουσίες προεδρεύουν γυναίκες.

* από την εφημεριδα "ΕΠΟΧΗ" 01.03.09
http://www.epohi.gr/

Περικλής Κοροβέσης, Δημοσιογράφος & Συγγραφέας

Ο Περικλής Κοροβέσης γεννήθηκε το 1941 στο Αργοστόλι. Σπούδασε θέατρο με τον Δημήτρη Ροντήρη, σημειολογία με τον Roland Barthes και παρακολούθησε μαθήματα με τον Ρ. Vidal Naquet στο Παρίσι. Από μικρή ηλικία μετείχε ενεργά στο μαχητικό δημοκρατικό κίνημα της Αριστεράς. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε επί χούντας. Το πρώτο του βιβλίο, Ανθρωποφύλακες (1969), μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Εκτός από πεζά, έχει γράψει θέατρο, παιδικά και, τελευταία, ποίηση. Εκτός της συγγραφικής δραστηριότητας, διατηρεί μόνιμη στήλη στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία».