«Η Ολυμπιακή αφορά ολόκληρο τον ελληνισμό»

Για εφαρμογή μεθοδευμένου και συστηματικού σχεδίου απαξίωσης, συρρίκνωσης και τελικά διάλυσης των Ολυμπιακών Αερογραμμών κατηγορούν την κυβέρνηση 48 βουλευτές του ΠαΣοΚ οι οποίοι κατέθεσαν Επίκαιρη Επερώτηση στη Βουλή.

Από την πλευρά τους, οι εργαζόμενοι της Ολυμπιακής αντιδρούν στα σχέδια συρρίκνωσης και θεωρούν ότι οι διοικήσεις ευθύνονται για τα υψηλά ελλείμματα της εταιρείας. « Η κατάσταση στην ΟΑ αυτό το καλοκαίρι είναι σίγουρα η πιο μίζερη και η πιο απογοητευτική στην ιστορία της ως σήμερα » τονίζει ο κ. Ι. Πέππας, εκπρόσωπος των εργαζομένων στη Διοίκηση της Ολυμπιακής.

Και θεωρεί υπεύθυνους τον υπουργό Μεταφορών και τις διοικήσεις τις οποίες αυτός διόρισε.
- Τι σημαίνει για την Ολυμπιακή η περικοπή δρομολογίων; «Η συνεχής συρρίκνωση, οι κατά καιρούς φήμες και σεναριολογίες, η μεθοδευμένη απαξίωση της ΟΑ απέναντι στο επιβατικό κοινό και η ακατάσχετη ασχετοσύνη τους για το αεροπορικό έργο έχουν βάλει μέσα τον Ομιλο Εταιρειών Ολυμπιακής πάνω από 100 εκατ. ευρώ το τελευταίο 11μηνο. Η απόσυρση της Ολυμπιακής από διάφορους προορισμούς προς τους οποίους χρόνια τώρα πετούσε δεν γίνεται για την προστασία της εταιρείας από ζημιογόνους γραμμές αλλά γίνεται για την “προστασία” του ανταγωνιστή ιδιώτη της δημόσιας ΟΑ. Πώς γίνεται την ίδια στιγμή που η ΟΑ ανακοινώνει το από και προς διάφορες περιοχές κόψιμο των δρομολογίων της η ιδιωτική αεροπορική εταιρεία της χώρας να αναπτύσσεται και να καλύπτει το κενό της ΟΑ; Πώς γίνεται ο υπουργός Μεταφορών και οι διοικήσεις τις οποίες ο ίδιος διορίζει να ασκούν μια τέτοια πολιτική εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος μιας κρατικής εταιρείας (αφού αποδεδειγμένα δημιουργούν νέα γενιά ελλειμμάτων), ενώ παράλληλα ο ανταγωνιστής ιδιώτης της δημόσιας εταιρείας να αναπτύσσεται και να απορροφά το κενό που δημιουργείται στην αγορά; Η υποθετική σκέψη ότι αυτή η πολιτική ασκείται με αυτό τον τρόπο από ανικανότητα και όχι από σκοπιμότητα βρίσκει απάντηση στο γνωμικό “δεν ήξερες, δε ρώταγες;”». - Θεωρείτε ότι μπορεί να κλείσει η Ολυμπιακή; «Θεωρώ ότι η υπόθεση αυτής της εταιρείας αφορά ολόκληρο τον ελληνισμό. Η Ολυμπιακή δεν είναι κτήμα του κατόχου της κρατικής μετοχής της. Είναι απόκτημα της Ελλάδας γιατί είναι ο εθνικός μας αερομεταφορέας. Η Ολυμπιακή δεν έχει την υπεράσπιση μόνο των εργαζομένων σε αυτή. Η ασφάλεια και η αξιοπιστία αυτής της εταιρείας στους αιθέρες όλης της Γης είναι η εθνική μας υπερηφάνεια στους ουρανούς. Τα αεροπλάνα της Ολυμπιακής μεταφέρουν την ελληνική σημαία και αντιπροσωπεύουν τη χώρα παντού. Η ασφάλεια δεν αγοράζεται με τίποτε. Η εθνική υπερηφάνεια δεν προσκυνάει συμφέροντα. Η σημαία της πατρίδας δεν είναι οικόσημο. Ο κ. Χατζηδάκης πρέπει να γνωρίζει ως πολιτικός ότι τα λάθη που κάνει, έστω και από άγνοια, εις βάρος δημόσιας περιουσίας όπως είναι η Ολυμπιακή, δεν θα του στερήσουν μονάχα ψήφους. Βέβαια κάποιοι ίσως πουν ότι και τα λάθη είναι επιτρεπτά και ανθρώπινα, ακόμη και στην άσκηση της πολιτικής λειτουργίας. Σωστό. Στην περίπτωση, όμως, της Ολυμπιακής τα λάθη τους είναι μοιραία». Στα πράγματα «Η Ολυμπιακή αφορά ολόκληρο τον ελληνισμό» Για εφαρμογή μεθοδευμένου και συστηματικού σχεδίου απαξίωσης, συρρίκνωσης και τελικά διάλυσης των Ολυμπιακών Αερογραμμών κατηγορούν την κυβέρνηση 48 βουλευτές του ΠαΣοΚ οι οποίοι κατέθεσαν Επίκαιρη Επερώτηση στη Βουλή. Από την πλευρά τους, οι εργαζόμενοι της Ολυμπιακής αντιδρούν στα σχέδια συρρίκνωσης και θεωρούν ότι οι διοικήσεις ευθύνονται για τα υψηλά ελλείμματα της εταιρείας. « Η κατάσταση στην ΟΑ αυτό το καλοκαίρι είναι σίγουρα η πιο μίζερη και η πιο απογοητευτική στην ιστορία της ως σήμερα » τονίζει ο κ. Ι. Πέππας, εκπρόσωπος των εργαζομένων στη Διοίκηση της Ολυμπιακής. Και θεωρεί υπεύθυνους τον υπουργό Μεταφορών και τις διοικήσεις τις οποίες αυτός διόρισε. - Τι σημαίνει για την Ολυμπιακή η περικοπή δρομολογίων; «Η συνεχής συρρίκνωση, οι κατά καιρούς φήμες και σεναριολογίες, η μεθοδευμένη απαξίωση της ΟΑ απέναντι στο επιβατικό κοινό και η ακατάσχετη ασχετοσύνη τους για το αεροπορικό έργο έχουν βάλει μέσα τον Ομιλο Εταιρειών Ολυμπιακής πάνω από 100 εκατ. ευρώ το τελευταίο 11μηνο. Η απόσυρση της Ολυμπιακής από διάφορους προορισμούς προς τους οποίους χρόνια τώρα πετούσε δεν γίνεται για την προστασία της εταιρείας από ζημιογόνους γραμμές αλλά γίνεται για την “προστασία” του ανταγωνιστή ιδιώτη της δημόσιας ΟΑ. Πώς γίνεται την ίδια στιγμή που η ΟΑ ανακοινώνει το από και προς διάφορες περιοχές κόψιμο των δρομολογίων της η ιδιωτική αεροπορική εταιρεία της χώρας να αναπτύσσεται και να καλύπτει το κενό της ΟΑ; Πώς γίνεται ο υπουργός Μεταφορών και οι διοικήσεις τις οποίες ο ίδιος διορίζει να ασκούν μια τέτοια πολιτική εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος μιας κρατικής εταιρείας (αφού αποδεδειγμένα δημιουργούν νέα γενιά ελλειμμάτων), ενώ παράλληλα ο ανταγωνιστής ιδιώτης της δημόσιας εταιρείας να αναπτύσσεται και να απορροφά το κενό που δημιουργείται στην αγορά; Η υποθετική σκέψη ότι αυτή η πολιτική ασκείται με αυτό τον τρόπο από ανικανότητα και όχι από σκοπιμότητα βρίσκει απάντηση στο γνωμικό “δεν ήξερες, δε ρώταγες;”». - Θεωρείτε ότι μπορεί να κλείσει η Ολυμπιακή; «Θεωρώ ότι η υπόθεση αυτής της εταιρείας αφορά ολόκληρο τον ελληνισμό. Η Ολυμπιακή δεν είναι κτήμα του κατόχου της κρατικής μετοχής της. Είναι απόκτημα της Ελλάδας γιατί είναι ο εθνικός μας αερομεταφορέας. Η Ολυμπιακή δεν έχει την υπεράσπιση μόνο των εργαζομένων σε αυτή. Η ασφάλεια και η αξιοπιστία αυτής της εταιρείας στους αιθέρες όλης της Γης είναι η εθνική μας υπερηφάνεια στους ουρανούς. Τα αεροπλάνα της Ολυμπιακής μεταφέρουν την ελληνική σημαία και αντιπροσωπεύουν τη χώρα παντού. Η ασφάλεια δεν αγοράζεται με τίποτε. Η εθνική υπερηφάνεια δεν προσκυνάει συμφέροντα. Η σημαία της πατρίδας δεν είναι οικόσημο. Ο κ. Χατζηδάκης πρέπει να γνωρίζει ως πολιτικός ότι τα λάθη που κάνει, έστω και από άγνοια, εις βάρος δημόσιας περιουσίας όπως είναι η Ολυμπιακή, δεν θα του στερήσουν μονάχα ψήφους. Βέβαια κάποιοι ίσως πουν ότι και τα λάθη είναι επιτρεπτά και ανθρώπινα, ακόμη και στην άσκηση της πολιτικής λειτουργίας. Σωστό. Στην περίπτωση, όμως, της Ολυμπιακής τα λάθη τους είναι μοιραία».
ΒΑΣΩ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ
Απόκομμα ΤΟ ΒΗΜΑ - ημερ. δημοσίευσης 30/8/2008

Μαδρίτη όμορφη - όπως πάντα...

Φτάσαμε στην Πρωτεύουσα της Ισπανίας, όμορφη - όπως πάντα - πολύβουη και παραδόξως…δροσερή। Αυτό ήταν πολύ ανακουφιστικό, μιας και μόλις είχαμε σωθεί απο τον μινι-καύσωνα των πρώτων ημερών του Ιούλη. Μετά απο έναν τυπικό cafe con leche, βρεθήκαμε στην πλατεία Sol, τον ομφαλό της Ισπανίας. Μιλιούνια στούς δρόμους, όλες οι φυλές του κόσμου! Κι εμείς κατευθυνόμαστε στο θέατρο Reina Victoria, για να δούμε το Ballet Flamenco De Madrid, στην παράσταση ‘’el sentimiento’’ (= το συναίσθημα ) σε χορογραφίες της Sara Lezana. Όμορφη παράσταση, γρήγορες εναλλαγές των χορών, πλούσια κοστούμια. Η τραγουδίστρια (cantaora), πληθωρική με δυνατή σπαρακτική φωνή, που άλλες φορές ακουγόταν απελπισμένη και στο αμέσως επόμενο κομμάτι, παιχνιδιάρική και ερωτική. Η Sara Lezana εντυπωσιακή παρά τα 63 της χρόνια!
Είδαμε διάφορους ρυθμούς flamenco όπως, solea, martinete, alegrias,caracoles, rumba,bulerias,soleares. Καθώς επίσης και κλασικό flamenco. Ένα δείγμα μοντέρνου flamenco πάνω στο μουσικό κομμάτι, ´´celos´´ (=ζήλεια) του ..δικού μας Yannis ενθουσίασε τους θεατές. Όμως η έκπληξη της παράστασης ήταν ο δικός μας …Γιώργος! Ένα ελληνόπουλο 20 ετών, μέλος της compania για δεύτερη σεζόν. Είχε ένα καταπληκτικό solo σε ρυθμό soleares. Λέγεται Γιώργος Κυρκιλής, μεγάλωσε και πήγε σχολείο στον Πειραιά. Ήλθε στη Μαδρίτη πριν 2 χρόνια, πέρασε στο πανεπιστήμιο Universidad Complutense de Madrid όπου σπουδάζει και, καθώς χορεύει flamenco από 8 ετών,ξεκίνησε μαθήματα με τους Cristian Almodóvar, Inmaculada Ortega, Domingo Ortega, Joaquin Ruiz. Με το Ballet Flamenco de Madrid χόρεψε απο τον Μάϊο του 2007 ‘’Carmen’’ του Bizet και φέτος απο τον Μάϊο του2008 την παράσταση ‘’el sentimiento’’। Ακολούθησε την ομάδα απο τον Μάιο έως τον Ιούνιο σε περιοδία στην Πορτογαλία και σε πολλές πόλεις της Ισπανίας με την ‘’Carmen’’. Ένα ταλαντούχο παλλικάρι. Του ευχόμαστε να έχει υγεία και πολλές πολλές επιτυχίες!!!! Ole Jorge!
Estoy en Madrid! Ole!
* από το http://blogs.sch.gr/

Αρχαία Ολυμπία: Η νίκη της φύσης

Ο ιερός χώρος επουλώνει τις πληγές του καλοκαιριού। Και η Φύση, που ξαναγεννήθηκε εντυπωσιακή, μας δίνει αισιοδοξία για την επιβίωση της λαβωμένης από την πυρκαγιά Πελοποννήσου

Κείμενο:
Κυριακή Βασσάλου, Φωτογραφίες: Γιώργος Ατσαμετάκης*
Άνοιξη! Η Φύση ζωντανεύει ξανά και σκορπάει τα στολίδια της παντού, σε όλες τις μικρές και μεγάλες γωνιές της, ακόμα και στις πλέον αδικημένες και ταλαιπωρημένες. Εφτασε, λοιπόν, και ώς την Ηλεία. Την πυρόπληκτη πια Ηλεία που μέχρι πέρυσι υποδεχόταν την άνοιξη ανθισμένη και ευτυχισμένη, φέτος ωστόσο την αγκαλιάζει με περισσή λαχτάρα για λίγο πράσινο, για ζωή, για αξιοπρεπή επιβίωση.
Πριν από ένα μήνα περίπου, και εν όψει της Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας στην Αρχαία Ολυμπία, έγιναν κάμποσα έργα και ενέργειες για τη βελτίωση της εικόνας του μνημείου, το οποίο να θυμίσουμε -όχι ότι υπάρχει κάποιος που έχει ξεχάσει- ότι πέρυσι οι καταστροφικές φλόγες έφτασαν και… έκαψαν ακόμα και τον Κρόνιο Λόφο, απειλώντας σοβαρά να εισέλθουν και στον κυρίως χώρο.
Φέτος, τώρα, τα όποια δέντρα σώθηκαν ή αναδασώθηκαν είναι ανθισμένα, ο ιερός λόφος κατά τι πρασινισμένος και η ζωή μοιάζει να συνεχίζεται κανονικά στην Αρχαία Ολυμπία. Η εκδήλωση της Αφής έγινε (κάπως επεισοδιακά, αλλά όχι εξαιτίας ημών!), τουρίστες από όλο τον κόσμο εξακολουθούν να έρχονται σε οργανωμένα γκρουπ ή μεμονωμένα, και ολόκληρη η γύρω περιοχή παίρνει βαθιές οικονομικές ανάσες στη σκιά του αρχαιολογικού χώρου - μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Και την αίσθηση του καμένου δεν θα την αποχωριστείτε σε τούτο το ταξίδι. Σε καμιά περίπτωση όμως το τοπίο δεν είναι αυτό του περασμένου Αυγούστου, ούτε του χειμώνα που μας άφησε. Το ανοιξιάτικο χορτάρι που δειλά δειλά έχει κάνει την εμφάνισή του στην καμένη γη θυμίζει ότι όπου δεν φτάνει ο άνθρωπος, ευτυχώς φτάνει η Φύση και γιατί όχι(;) ευκαιρία να φτάσουμε κι εμείς. Ετσι, για να φρεσκάρουμε τη μνήμη μας.
Δύο οι δρόμοι που οδηγούν στην Ολυμπία που θα μείνουμε και την Αρχαία Ολυμπία που θα επισκεφθούμε. Ο παλιός παραλιακός και περισσότερο επικίνδυνος (Κορίνθου-Πάτρας-Πύργου) και ο νεότερος και λιγότερο επικίνδυνος στο μεγαλύτερο μέρος του τουλάχιστον (Κορίνθου-Τριπόλεως με παράκαμψη προς Ηλεία). Οποιο δρόμο κι αν ακολουθήσετε, θα χρειαστείτε δυόμισι με τρεις ώρες. Απλώς, ο δεύτερος συνιστάται, εκτός από την όποια ασφάλεια παρέχει, και για την πλούσια Φύση της πελοποννησιακής ενδοχώρας και συγκεκριμένα του νομού Αρκαδίας μέχρι τα σύνορά του πια με την Ηλεία.
Κατά τ' άλλα, η Ολυμπία που θα μας φιλοξενήσει διαθέτει κάμποσες ξενοδοχειακές μονάδες, αρκετά συμπαθητικές και περιποιημένες, ο ολοκαίνουργιος κεντρικός πεζόδρομος της κωμόπολης προσφέρεται για βόλτα, καφέ ή ποτό, ενώ για φαγητό αξίζει μια επίσκεψη στα γύρω χωριά.
Οσο για την Αρχαία Ολυμπία, που στάθηκε η αφορμή για τούτη την εκδρομή, δεν έχουμε παρά να πούμε ότι το Ιερό της Ολυμπίας απλώνεται στους πρόποδες του Κρονίου Λόφου, ανάμεσα στον Αλφειό και τον παραπόταμό του Κλαδέο.
Σύμφωνα με ενδείξεις, η λατρεία στην περιοχή έχει τις απαρχές της στη Μυκηναϊκή Εποχή, κατά την οποία λατρευόταν ο Πέλοπας και η Ιπποδάμεια, ενώ ακόμη παλιότερα πρέπει να λατρεύονταν εδώ ο Κρόνος, η Ρέα, η Ειλείθυια, η Θέμιδα και ο Ιδαίος Ηρακλής. Στα τέλη του 4ου αι. π.Χ., το Ιερό αποκτά την οριστική του μορφή, η οποία υφίσταται παρεμβάσεις και τροποποιήσεις κατά τα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια. Προετοιμάζοντας την επίσκεψή μας στο χώρο, σημειώνουμε τα… βασικά:

• Το Γυμνάσιο, όπου λάμβαναν χώρα οι προπονήσεις των αθλητών στο ακόντιο, τον δρόμο και τον δίσκο.
• Την Παλαίστρα που οικοδομήθηκε για τις ανάγκες προπόνησης των αθλητών στην πάλη, το άλμα και την πυγμή.
• Το Θεηκολεών που χρησίμευε για τη διαμονή των θεηκόλων, ιερέων της Ολυμπίας.
• Το Ηρώον: Κυκλικό κτίσμα με βωμό αφιερωμένο σε άγνωστο ήρωα.
• Το Λεωνιδαίο, δωμάτια για τη φιλοξενία επισήμων και επισκεπτών.
• Τα Λουτρά - Θέρμες, τα Ρωμαϊκά Λουτρά και τις Θέρμες του Λεωνιδαίου.
• Το Βουλευτήριο, την έδρα της Ολυμπιακής Βουλής.
• Τον Ναό του Διός: Εργο του Λίβωνα (5ος αι. π.Χ.), θεωρείται ο «κανών» της δωρικής ναοδομίας. Εδώ βρισκόταν και το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία, έργο του Φειδία, ύψους 12 μ. περίπου. Με το κλείσιμο του Ιερού, το άγαλμα μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και καταστράφηκε ολοσχερώς στη μεγάλη πυρκαγιά του Ιπποδρόμου, το 475 μ.Χ.
• Τη Στοά της Ηχούς ή Επτάηχος.
• Την Κρύπτη, τη μνημειακή είσοδο του Σταδίου, και το τρίτο κατά σειρά Στάδιο του 5ου αι. π.Χ.
• Τους Θησαυρούς, μικρά ναόσχημα οικοδομήματα, αφιερώματα ελληνικών πόλεων και αποικιών.
• Το Μητρώο: Δωρικός περίπτερος ναός, αφιερωμένος στην Κυβέλη.
• Το Νυμφαίο: Υδραγωγείο ημικυκλικού σχήματος.
• Το Προϊστορικό κτίριο, δηλαδή τη θεμελίωση μεσοελλαδικού αψιδωτού κτιρίου (2000-1600 π.Χ.).
• Το Ηραίο που φιλοξενούσε τα αγάλματα του Δία και της Ηρας, καθισμένα σε θρόνο. Εκεί βρισκόταν και το περίφημο άγαλμα του Ερμή του Πραξιτέλους.
• Το Πελόπιο: Κενοτάφιο αφιερωμένο στον Πέλοπα.
• Το Φιλιππείο: Κυκλικό περίπτερο κτίσμα. Η οικοδόμησή του άρχισε από τον Φίλιππο Β΄ και τελείωσε από τον Μέγα Αλέξανδρο.
• Το Πρυτανείο, όπου υπήρχε ιερή εστία με το άσβεστο πυρ.

* από την εφημ. "H KAΘHMEPINH"

Οδυσσέας Ελυτης: Του Αιγαίου

1.
Ο ερωτας.
Το αρχιπελαγος
Κι η πρωρα των αφρων του
Κι οι γλαροι των ονειρων του
Στο πιο ψηλο καταρτι του ο ναυτης ανεμιζει
Ενα τραγουδι

Ο ερωτας
Το τραγουδι του
Κι οι οριζοντες του ταξιδιου του
Κι η ηχω της νοσταλγιας του
Στον πιο βρεμενο βραχο της
η αρραβωνιαστικια προσμενει
Ενα καραβι

Ο ερωτας
Το καραβι του
Κι η αμεριμνησια των μελτεμιων του
Κι ο φλοκος της ελπιδας του
Στον πιο ελαφρο κυματισμο του ενα νησι λικνιζει
Τον ερχομο.

2
Παιχνιδια τα νερα
Στα σκιερα περασματα
Λενε με τα φιλια τους την αυγη
Που αρχιζει
Οριζοντας-

Και τ'αγριοπεριστερα ηχο
Δονουνε στη σπηλια τους
Ξυπνημα γαλανο μεσ'στην πηγη
Της μερας
Ηλιος-

Δινει ο μαϊστρος το πανι
Στη θαλασσα
Τα χαδια των μαλλιων
Στην ξεγνοισια του ονειρου του
Δροσια-

Κυμα στο φως
Ξαναγενναει τα ματια
Οπου η Ζωη αρμενιζει προς
Τ'αγναντεμα
Ζωη-


ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ, ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ

Σπάρτη: Μουσείο της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού*

Το Μουσείο της Ελιάς και του Ελληνικού Λαδιού στη Σπάρτη στεγάζει τα ίχνη πολιτισμού που άφησε η μακραίωνη και πολυδιάστατη παρουσία της ελιάς στον ελληνικό χώρο, από τα προϊστορικά χρόνια ως τις μέρες μας।

Το ΜΕΕΛ βρίσκεται στην καρδιά της Λακωνίας, μιας από τις πιο χαρακτηριστικές ελαιοπαραγωγούς περιοχές της χώρας μας। Στεγάζεται στο κτίριο της παλιάς Ηλεκτρικής Εταιρείας Σπάρτης, το οποίο παραχωρήθηκε στο Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς, με σκοπό τη διαμόρφωση και λειτουργία του Μουσείου. Το έργο της κατασκευής εντάχθηκε στα ΠΕΠ Πελοποννήσου και χρηματοδοτήθηκε από το Β΄ και το Γ΄ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, ενώ τα λειτουργικά έξοδα καλύπτονται από τη χορηγία της Τράπεζας Πειραιώς.Στον άνω όροφο του Μουσείου παρουσιάζεται η μακραίωνη ιστορία των δυο αγαθών (της ελιάς και του λαδιού) και, παράλληλα, αναδεικνύεται η πολύπλευρη σημασία τους για τον ελλαδικό χώρο, σε πεδία όπως η οικονομία, η διατροφή, η υγιεινή, οι λατρευτικές συνήθειες, τα λαϊκά έθιμα. Στον κάτω όροφο παρουσιάζεται η εξέλιξη της τεχνολογίας των ελαιοτριβείων στην Ελλάδα, από τους μεταβυζαντινούς χρόνους έως το πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Εκτίθενται μηχανισμοί που έχουν αποκατασταθεί, καθώς και μεγάλες κινούμενες μακέτες, που δίνουν ζωντανή εικόνα των παραδοσιακών τεχνικών παραγωγής του λαδιού.Στην υπαίθρια έκθεση παρουσιάζεται μια πρωτοποριακή αποκατάσταση τριών αρχαίων ελαιοτριβείων (προϊστορικού, ελληνιστικού και βυζαντινού). Στο πλαίσιο ειδικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων, οι μηχανισμοί αυτοί θα τίθενται σε λειτουργία, δίνοντας τη δυνατότητα στους νεαρούς επισκέπτες να ζήσουν μια μέρα σε ένα αρχαίο ελαιοτριβείο και να βγάλουν το δικό τους λάδι «με τον παλιό τρόπο»!

*από το περιοδικό: "Εναλλακτικός Τουρισμός"
http://www.etmagazine.eu/content/view/51/89/lang,el/

Οταν η λατρεία του κέρδους αντικαθιστά τη λατρεία της φύσης

Χωροταξία:
της Σοφίας Σπανέλη*
Το παρελθόν και n... σύγχυσn που οδnγεί στην ανάπτυξn της Νάξου με τn Νάξο στο περιθώριο
Περίπτωση μαζικής παράνοιας είναι για κάποιον παρατηρητή, ο τρόπος που διαχειριζόμαστε σαν λαός το παρελθόν μας.
Από τη μία όλο το σύστημα της παιδείας μας έχει βάλει σκοπό να μας απομακρύνει από την ουσία της Ελληνικής Κοσμοθέασης που είναι η λατρεία των φυσικών δυνάμεων και ο απεριόριστος σεβασμός στη Φύση και κατ' επέκταση στο φυσικό περιβάλλον, αλλά και να μας δημιουργήσει, μεταξύ σοβαρού και αστείου, μια χυδαία εικόνα για τη μυθολογία μας σαν ένα παραμυθάκι όπου πρωταγωνιστούν αργόσχολοι με έντονη σεξουαλικότητα.
Από την άλλη πάλι, κάθε φορά που πρέπει να προβάλουμε τη δημόσια εικόνα μας, ειδικά μπροστά στους «ξένους», γυρίζουμε το διακόπτη και γεμίζουμε εθνική υπερηφάνεια για τους φωτοδότες προγόνους μας, τους διάσημους Θεούς μας, τους ιερούς μας τόπους, το παρελθόν μας...
Λαμπρό παράδειγμα της σύγχυσής μας είναι η πρόσφατη περιπέτεια της «δικής μας» Αριάδνης. Η Νάξος είναι το νησί του Διόνυσου και της Αριάδνης, επαναλαμβάνουμε συνεχώς σε τουριστικούς οδηγούς, σε λογότυπα επιχειρήσεων, σε τοπικές γιορτές. Για να δείξουμε μάλιστα σε πόσο μεγάλη εκτίμηση τους έχουμε, στήσαμε ένα άγαλμα μιας αποκεφαλισμένης και ακρωτηριασμένης «Αριάδνης», στην ακρογιαλιά των «Παλατιών», κάτω από την Πορτάρα.
«Κάθε έργο τέχνης είναι έκφραση προσωπικών εμπειριών, πύκνωση της βιοθεωρίας του καλλιτέχνη», πληροφορηθήκαμε μέσα από τα «Ναξιόλογα», την περιοδική έκδοση του Δήμου Νάξου. Κι επειδή η βιοθεωρία του συγκεκριμένου καλλιτέχνη είναι υπερβολικά... συμπυκνωμένη, ειδικά στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη θηλυκότητα, εμείς βάλαμε ένα κομμάτι άμορφο μάρμαρο, που δεν έχει καμία σχέση με την Ελληνική Αισθητική Αντίληψη, να υπερασπίζεται το παρελθόν μας.
Μήπως κι εμείς διακατεχόμαστε υποσυνείδητα από βλακώδη δαιμονοφοβία, ίδια με αυτή των οθωμανών κατακτητών που, από θρησκευτικό φανατισμό, είχαν απαγορεύσει την εξόρυξη παριανού μαρμάρου, για να μην τύχει και φτιάξουν αγάλματα οι Γραικοί και... μπουν οι «αρχαίοι δαίμονες μέσα τους και ζωντανέψουν», όπως γράφει ο Σιμόπουλος;
Με παρόμοια σύγχυση αντιμετωπίζουμε και τα μνημεία μας. Τα βλέπουμε σαν ερείπια, σαν αξιοθέατα και τελικά σαν επιταγές για να εξαργυρώνουμε πιο εύκολα το μύθο και το παρελθόν μας.
Παρελθόν όμως κοντεύει να γίνει και το όμορφο κυκλαδονήσι μας με τις μοναδικές αμμουδιές και τους γραφικούς οικισμούς, που ανακάλυπταν μόλις λίγες δεκαετίες πριν οι πρώτοι ταξιδιώτες. Σήμερα στις αμμουδιές φυτρώνουν δάση από ενοικιαζόμενες ομπρέλες (αφού κάπως έτσι εννοείται η τουριστική αξιοποίηση), στους γραφικούς οικισμούς η θέα περιορίζεται συχνά μέχρι το απέναντι μπαλκόνι, τα ποτάμια μπαζώνονται για να γίνουν οικόπεδα, ενώ ο ορίζοντας πληγώνεται όλο και περισσότερο από όγκους μπετόν, κεραίες και καλώδια. Η παραδοσιακή κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική, τόσο ακριβής στην εξυπηρέτηση της ανάγκης και τόσο εναρμονισμένη με τον φυσικό χώρο, χαρακτηρίζεται από την εποχή μας ως «γραφική» και περιορίζεται σε σκηνογραφικό ντεκόρ τουριστικής ατραξιόν.
Από τη σχέση μας με τη Φύση, που είναι το μέτρο των πραγμάτων και ο μοναδικός έγκυρος οδηγός για την όποια λογική πράξη, έχει απομείνει μόνο η κατώτερή της μορφή, αυτή της
εκμετάλλευσης.
Αναμασάμε τις λέξεις «γραφικό νησί» από κεκτημένη μόνο ταχύτητα, ενώ οι μόνοι γραφικοί είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Τελικά ούτε το πρόσφατο παρελθόν μας δεν μπορούμε να διαχειριστούμε με κάποιο μέτρο. Με τη φόρα που πήραμε θα καταφέρουμε μέσα σε χρονικό διάστημα δύο γενιών να καταστρέψουμε ό,τι δημιούργησαν όλες οι προηγούμενες γενιές μαζί.
Επαναπαυόμαστε, γιατί γνωρίζουμε ότι η Νάξος έχει ακόμα μεγάλα αποθέματα πλούτου για κατανάλωση. Ωστόσο τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, την εξαντλήσαμε!
Πέσαμε επάνω της σαν νεοφώτιστσι χρυσοθήρες που ανακάλυψαν φλέβα χρυσού.
Υποβιβάσαμε το νησί από γενέθλιο τόπο ενός θεού σε «τουριστικό προορισμό» και με αυτή τη βάση κτίζουμε το μέλλον.
Δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι, μόνο αν το νησί είναι όμορφο στα δικά μας μάτια, τότε θα εξακολουθεί να είναι όμορφο και στα μάτια των επισκεπτών του.
Αλλιώς θα πεταχτεί σύντομα στα αζήτητα της τουριστικής αγοράς, σαν στυμμένη λεμονόκουπα.
Το χειρότερο από όλα είναι ότι έχουμε μεταφέρει στους νέους τη δική μας σύγχυση, τη λάθος εικόνα, μέσα από τους παραμορφωτικούς καθρέφτες της απληστίας και της άγνοιάς μας:
« . . . Ο τόπος μου είναι ωραίος. Έχει πολλά σπίτα, πολλά παιδιά και ένα σχολείο. Ο τόπος μου είναι τόσο ωραίος που ακόμα και οι τουρίστες τον επισκέπτονται συχνά.. .», γράφει στην έκθεσή της με θέμα «ο τόπος μου», μαθήτρια δημοτικού σχολείου σε χωριό της Νάξου.
Τα συμπεράσματα δικά σας...
Μοναδικό αισιόδοξο μήνυμα των καιρών, είναι το γεγονός ότι όλο και πληθαίνουν οι φωνές των ανθρώπων και των εντύπων που δεν δέχονται την παγιωμένη διάχυτη αντίληψη, ότι τα πράγματα έτσι είναι και δεν αλλάζουν, ότι η εξέλιξη είναι μονόδρομος, ότι ανάπτυξη σημαίνει διαρκή έκπτωση στην αισθητική.
Το μέλλον θα δείξει...

πηγή: περιοδικό ΑΡΧΑΤΟΣ
Σημείωση 11ο Τεύχος
http://eyploia.aigaio-net.gr/modules.php?name=News&file=categories&op=newindex&catid=21

Ξένοι περιηγητές στην Ελλάδα (15ος - 20ος αιώνας)

Πολιτισμός:
Τα νησιά
Ο Έρωτας είναι ο θάνατος

καθώς περιμένω μέρες και μέρες

για να γυρίσεις

έτσι που τριγυρίζεις τα νησιά

νησιά θανάτου καθώς περιμένω

τόσες ημέρες κι ώρες θανάτου

για να γυρίσειςγιατί έρωτας είναι ο θάνατος

απ’ του θανάτου τα νησιάνα ξαναρθείς।

Μίλτος Σαχτούρης

Το Ανθολόγιο των χρονικών των Ξένων Περιηγητών - (Συλλογή Δ. Κοντομηνά) στηρίζεται στον κατάλογο της Εκθεσης (16 Μαΐου - 16 Ιουνίου 2005) με τίτλο "Ανάδυση και η Ανάδειξη Κέντρων του Ελληνισμού στα Ταξίδια των Περιηγητών (15ος - 20ος αιώνας)".
Η εισαγωγή και τα σχόλια είναι της Ιόλης Βιγγοπούλου, ενώ ο κατάλογος κυκλοφόρησε σε σχεδιασμό και επιμέλεια του Κ. Σπ. Στάϊκου, απο τις Εκδόσεις "Κότινος".